Pijnlijk cadeautje

Ruim 3 maanden stond het in zijn agenda aangeduid. Vrijhouden. 17.00 – 22.00 uur. Geen informatie. Geen details. Een verrassing. Wist hij veel. 2 dagen voor zijn verjaardag had hij een hele avond vrij te houden. Daar hou ik nu net van, hem zo verrassen. En ik zie in alles aan hem dat hij er ook volop van geniet. Alleen ben ik er niet zo zeker van of hij ook hiervan zal genieten…

De dag gaat aan een slakkengang voorbij om moeiteloos over te gaan in de hectiek van de late namiddag. Kinderen ophalen van school, Syka meteen naar de zwemtraining brengen, de partner van mijn schoonvader ophalen en snel naar huis toe om mezelf nog wat op te frissen. Net als ik de oprit kom opknallen, stapt hij uit zijn auto. Lekker vroeg thuis. Komt goed uit vandaag.

Wat moet ik nu aandoen vanavond? Hij probeert te achterhalen wat de plannen zijn. Zijn vermoedens brachten al een avondje uit eten ter sprake, of misschien samen naar de sauna, of zijn tattoo gaan bespreken.
Doe maar iets casual aan. Een jeans met een shirt. En je hoeft niet eens een goed shirt aan te doen.
Ik zie eindelijk een lichte vorm van herkenning in zijn ogen verschijnen. En twijfel. Heel veel twijfel. Hij snelt naar boven en staat meteen alweer beneden in een jeans en een ouder T-shirt. Goed zo. We kunnen gaan. Nog snel een kus en knuffel aan mijn twee kleinste dabbers en door, hopen dat we er op tijd geraken.

In de auto probeer ik het gesprek gaande te houden, zoveel mogelijk de plannen voor vanavond vermijdend.
Welke taarten moet ik halen voor donderdag? En bestel ik meteen al iets bij de bakker om mee te nemen voor je collega? Wat wil je graag eten donderdag, dan maak ik dat voor je klaar. …

We route leidt ons richting Geel. Het welgekende Geel, waar hij me bijna drie jaar geleden wist weg te kapen. We rijden de ring ten einde waar ik hem zeg dat hij terug richting centrum mag rijden. Een klein eindje verderop mag hij van mij een kleine parking oprijden en jawel, de flikkering in zijn ogen verraadt me meteen dat hij meer dan tevreden is. Hij kijkt me verwachtingsvol aan. Meen je dit? Gaan we een afspraak maken zodat ik eindelijk mijn tattoo kan laten zetten?
Neen, lieve schat. Jij hebt vandaag een afspraak om je tattoo te laten zetten!
Zijn ogen worden zowaar nog groter.

Zonder te weten waar hij aan toe is, stapt hij de kleine shop die achter de woonst is gelegen binnen. De jongeman die hem zal toetakelen, wacht aan zijn ontwerptafel, potlood in de hand. Hij staat meteen op en toont zijn vriendelijke glimlach. Hij neemt meteen zijn ontwerpmap met zich mee en haalt er het ontwerp uit dat ik hem heb toegestuurd. Getekend door Leticha, aangepast naar een zetbare tattoo, toont hij de tekening aan Erik.

Tattoo uitmeten en op de juiste plaats plakken

Meten, plakken, …

Scheren, passen, meten, plakken. De lijnen staan erop. Het ziet er al meteen goed uit. Nu nog de inkt. Het echte werk. Verwachtingsvol legt Erik zich op zijn zij op de martelarenstoel. Ik zet me aan de toog en neem mijn telefoon in aanslag, klaar om een aantal mooie momenten vast te leggen. Onder de indruk, stel ik vast dat de eerste momenten verdraagzaam voor hem verlopen. De jonge artiest legt vaardig de mooie tekening voor altijd vast op vaders lichaam. Een klein, eerste meesterwerk. Naargelang de minuten overgaan naar uren, merk ik dat hij het toch moeilijk krijgt. Tandjes bijten, in de stoel knijpen, zijn hoofd achterover trekken.

Het resultaat is er. Het staat erop. Voor altijd. Zijn kinderen. Voor altijd dicht bij hem. Mijn cadeau. Even pijn lijden om nadien trots te mogen pronken. Het was het allemaal waard!

Tattoo, kidstattoo, altijd dichtbij

Zijn eerste tattoo, zijn kids altijd dichtbij.

Lenna ..xXx..