Diagnose ADHD

Ik heb eerder al over mijn zoon gelezen en hoe zijn vader en ik al langer vermoeden dat ook hij gezegend is met het ADD kriebeltje. En ja, ik zeg gezegend, en dat meen ik oprecht. Veel te vaak wordt AD(H)D gezien als een belemmering, een tekortkoming, een stoornis, en dat doet me zoveel pijn. Het is zoveel meer en zo ontzettend mooi om te zijn.

Altijd geïnteresseerd in wat ik aan het doen ben, de typische nieuwsgierigheid van AD(H)D, wat maakt dat hij ook weer wat bijleert.

Dr. De Kimpe

Half maart mochten we op gesprek bij Dr. De Kimpe, kinderpsychiater in Boom. Er werden reeds een aantal testen bij onze zoon afgenomen in de Kinderplaneet in Duffel en de resultaten daarvan werden hem reeds bezorgd. Tijdens dit gesprek werd al snel duidelijk dat veel meer beeldvorming en diagnose bij zoonlief niet nodig was, ADHD was het verdict. Ik schrok wel een klein beetje, want die H van Hyperactief had ik niet meteen zien aankomen. Zo ervaar ik hem niet. En toch omarm ik het ook weer met veel liefde.

Er werden een aantal mogelijkheden overlopen om hem te ondersteunen in zijn toekomst, want hij heeft het wel moeilijk in de klas om leerstof op te nemen. En als er één ding is dat ik van Dr. De Kimpe kan zeggen, dan is het wel dat deze man zijn vak kent en begrip opbrengt voor iedere beslissing die ouders maken.

Waarom geen medicatie

Het onderwerp medicatie is amper aan bod gekomen. Dr. De Kimpe was uiteraard al gebriefd dat zowel zijn papa als ikzelf geen voorstander zijn. Waarom? Hoor ik je denken, want medicatie is toch goed. Kinderen kunnen zich concentreren, zijn rustig, braaf, lopen netjes in het ‘gareel’. Ik zal je vertellen waarom;

Op mijn zeventiende kreeg ik ook het verdict ADD. Ik kreeg Ritalin (Methylfenidaat) en ja hoor, ik werd ‘braver’. De leerkracht moest geen vijf keer per lesuur mijn aandacht er weer bij vragen, ik was minder afgeleid en mijn punten gingen weer lichtjes omhoog. Anderzijds voelde ik mezelf gevangen in mijn eigen lichaam, maar ik durfde dit niet tegen mijn ouders vertellen want iedereen was eindelijk gestopt met ‘zagen’ en constant mijn naam te noemen. Dus zweeg ik. Hoe langer ik Ritalin innam, hoe meer gevangen ik mezelf voelde. Mijn creativiteit stierf weg, mijn enthousiasme verdween, ik was mezelf niet meer. Nog meer, ik wist niet meer wie ik was.

Helemaal in zijn element. Klimmen, klauteren en gek doen!

Na twee jaar stopte ik met Ritalin en langzaam maar zeker wist ik weer wie ik was, voelde ik me weer veel meer mezelf. Ik vertelde die tijd niemand dat ik ADD had of dat ik medicatie innam. Ik schaamde me daar te veel voor. Maar toen ik weer ging studeren bedacht ik dat medicatie misschien toch goed zou zijn om me te concentreren, dus schreef de psychiater me iets nieuws voor; Dexamfetamine dit keer. Oh boy, wat was dat. Ik kreeg meteen enorme rebounds. Stoelen vlogen rond, ik kon tot twee uur tegen een muur staan schreeuwen en erop kloppen, ik had vreselijke hoofdpijn de ganse dag door en mijn tenen waren langer dan de wereld rond was. Na vijf verschillende doseringen en vier maanden proberen ben ik ook daarmee gestopt.

Drugs

Ik moet je niet vertellen dat die eigen ervaringen me mee doen beslissen om mijn zoon of dochter niet vol te proppen met deze rotzooi. Het deed me meer kwaad dan goed. Daarnaast ging ik nog verder op zoek. Zo vond ik dat alle medicatie die voorgeschreven wordt voor AD(H)D onder de opium wet valt, met andere woorden is dit eerder legale hard drugs. Als je daarnaast weet dat mensen met AD(H)D een verhoogd risico hebben op verslaving, een dank je wel, die combinatie ga ik bij mijn kinderen niet uit testen.

Wat dan wel?

Ja, dat hoor ik je vragen, wat doe je dan wel, als je het kind geen medicatie geeft. Wel, er zijn zoveel meer oplossingen in de wereld beschikbaar om AD(H)D te ondersteunen. Alleen vraagt het soms net iets meer tijd, geduld en inzicht. En het is geen punt van één oplossing en als die niet werkt proberen we wat anders. Het is een optelsom van oplossingen die vaak leiden naar een gezondere levensstijl.

Wandelen, nog zo iets waar hij zo van houdt. Even de frisse lucht in. Even herbronnen. Hij kent zijn sterktes goed genoeg, zelfs al op zijn 8 jaar.

Zo zijn er al heel wat bewezen theorieën dat suikers een enorme trigger zijn voor AD(H)D. En dus is dat één van onze startpunten, het beperken van geraffineerde suikers in de mate van het mogelijke. Thuis proberen we al deze suikers te vermijden. Uiteraard niet tot in het oneindige, want er zitten zelfs suikers in je salami en boterhamworst. Maar geen snoepgoed meer, geen gesuikerde koeken, geen frisdrank in huis, geen gesuikerde cornflakes, etc. Niet thuis. Gaan we dan eens op bezoek, of een dagje op uitstap (als dat ooit weer mag), dan knijpen we onze ogen toe.

Dr. De Kimpe stelde ook voor om te starten met Omega 3 en 6 visolie. Gedurende 12 weken iedere dag drie lepels visolie. Na de eerste 12 weken iedere dag nog één lepeltje. Er zijn bewezen onderzoeken dat deze visolie de concentratie in een positieve manier beïnvloed. Wel is het belangrijk om tijdens de opstart een hogere inname te nemen. En dus zijn we ook hiermee begonnen. Met een klein hartje, want wat zou het geven? En ik moet toegeven, het is best aangenaam lekker.

Ook het effect van etherische oliën is al meermaals beschreven. Net als dagelijks mediteren en yoga beoefenen, waardoor een bepaalde mentale rust ontstaat die ervoor zorgt dat het concentratievermogen verhoogt.

In mijn volgende blogs zal ik hier beslist nog meer over schrijven, dus blijf zeker volgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s