Bevriend met de plus-mama van je kinderen?

Goeie vraag. Kan dat wel, bevriend zijn met de plus-mama van je kinderen? En om daar heel eerlijk op te antwoorden, weet ik het eigenlijk niet. Persoonlijk denk ik dat er te veel gevoelens meespelen om van een vriendschap te spreken. Ik zie mezelf nu niet bepaald uit eten gaan, alleen met haar, gezellig kletsen over de kinderen en onze partners. Nope. En dat zijn dingen die voor mij tot een vriendschap behoren. Wil dat dan zeggen dat ik een bloedhekel aan haar heb en haar hartgrondig haat? Nee, dat ook helemaal niet.

Haat-Liefde

Ik denk dat ik het meer kan vergelijken met een soort haat-liefde verhouding. Ik weet dat ik in vorige berichten al over de plus-mama van mijn kinderen schreef. En ja, telkens schreef ik dat ik haar dankbaar ben. En dat is ook zo. Meer daarover vertel ik je dadelijk. Laat ik het eerst even hebben over die haat. Ik haat het dat zij mijn kinderen verzorgt als ze ziek zijn op de momenten dat ze bij hun vader verblijven. Ik haat het als zij mijn kinderen beter kan verder helpen voor school omdat zij een andere studierichting volgde dan ik waar sommige vakken meer of beter aan bod kwamen dan bij mijn opleiding. Ik haat het als ze mijn kinderen voor mijn ogen knuffelt of als ze mijn kinderen aanspreekt met haar troetelnamen voor hen.

Haat. Ja, zo voelt het soms. Mijn borstkas krimpt ineen op zulke momenten. En ergens, als mama van mijn eigen kinderen, denk ik dat deze gevoelens heel normaal zijn. Het is maar net hoe je zelf omgaat met deze gevoelens.

Laat ik het ook even hebben over de liefde die ik voel voor deze bijzondere vrouw. Een vrouw die er voor kiest om ook van mijn kinderen te houden, ook al zijn het niet haar kinderen. Oprechte liefde voel ik opkomen wanneer ik mijn kinderen over haar hoor vertellen, hoe ze iedere avond vers eten voor hen klaarmaakt of hen helpt bij het omkleden. Wanneer ze er voor zorgt dat ze op tijd in hun bed liggen en ’s morgens ook op tijd weer opstaan om naar school te gaan. Ik voel liefde wanneer ik hoor hoe zij voor hen zorgt, ook al zij dat zeker niet verplicht te doen.

Dankbaarheid

En dat is waar de dankbaarheid de bovenhand neemt. Telkens wanneer ik bepaalde haatgevoelens voel opkomen, herinner ik me telkens weer aan al het goede wat ze doet voor mijn kinderen. Helpen met huiswerk, rondrijden naar hun sporten, lekker eten maken, gewoon zorgzaam zijn en hen knuffelen, hen helpen opgroeien, opvoeden en klaarstomen voor het leven later. Ook al doet ze het anders dan ik, ook al hanteert zij soms heel andere regels dan ik, ze zorgt voor mijn kinderen, ze houdt van mijn kinderen, en daar ben ik dankbaar voor.

Ik kan, net als andere biologische, gescheiden mama’s, enkel naar mijn haatgevoelens blijven luisteren. Als ik dat zou doen, dan zou ik mijn kinderen vergiftigen met mijn eigen jaloezie tot het moment waar mijn kinderen dezelfde haatgevoelens ontwikkelen tegen hun plus-mama. Ik kies ervoor om dat net niet te doen. Ik kies ervoor om al het goede te zien dat deze dame voor mijn kinderen doet. En dat is zoveel meer dan de dingen waar mijn jaloezie zich omzet in haat. Ik kies ervoor om mij te focussen op al de positieve dingen die er zijn in die vreemde relatie tussen ons.

Vriendschap?

Ik kan oprecht zeggen dat ik een heel goede relatie heb met de plus-mama van mijn kinderen, en ik ben ervan overtuigd dat dit mede komt doordat ik mezelf focus op al het goede dat ze voor mijn kinderen doet en op de dankbaarheid die ik daardoor voel. Zoals jullie al eens konden lezen, vieren we belangrijke momenten van de kinderen samen; verjaardagen, afstuderen, enz. En ik ben blij en trots dat we dat kunnen doen. Heel wat psychologen en echtscheidingsbemiddelaars raden ook aan om eerder deze relatie aan te gaan in plaats van te kiezen voor haat en jaloezie.

Wekelijks heb ik contact met de plus-mama van mijn kinderen. Minimaal één keer per week tijdens de wissel. Dan overlopen we de voorbije week, wat er is gebeurd, hoe de week is verlopen, zijn er zaken voor school, hobby’s of eender wat dat belangrijk was. Zo houden we mekaar op de hoogte. En net omdat zij zo betrokken is bij de opvoeding van mijn kinderen, vind ik het wel belangrijk om ook van haar te horen hoe alles verlopen is of dat zij weet met welke oefeningen één van de kinderen het moeilijk heeft of waar er iemand pijn heeft of hoe bepaalde medicatie moet worden ingenomen.

We lachen, we maken plezier, we delen bepaalde zorgen over de kinderen. Is dat vriendschap? Nee, voor mij is dat geen vriendschap. Ik zie haar meer als familie. Niet als een zus of een nicht. Nee, ik zie haar als ‘aangetrouwde’ familie. Weet je wel, de vrouw van je broer. Alleen is zij nu de ‘vrouw’ of partner van mijn ex-man. En dus de plus-mama van mijn kinderen. ‘Partner’, ‘vriendin’, plus-‘mama’, dat zijn allemaal, één voor één, familie termen. En net omwille van de band die ik met haar heb, zie ik haar op die manier ook als familie.

Laat me afsluiten met de woorden dat ik trots ben op mijn aparte familie. En lang niet meer zo apart, want als je kijkt naar de hoeveelheid nieuw-samengestelde-gezinnen, dan is dat lang zo raar niet meer. Dus ik ben blij op mijn nieuw-samengestelde-familie. Ik ben blij met hoe het is en dankbaar voor de plus-mama die mijn kinderen hebben. Een zorgzame, lieve plus-mama die voor hen klaarstaat op haar manier. Iemand die hen straft wanneer ze het verdienen (en dat is vaker dan ze zelf zouden willen) en iemand die hen knuffelt en voor hen klaarstaat wanneer ze het nodig hebben. En dat is een keuze die zij heeft gemaakt. Zij heeft ervoor gekozen om te houden van de kinderen van haar partner. Daarvoor alleen al ben ik dankbaar.

Ik kan alleen maar hopen dat dit artikel een klein beetje inspiratie kan zijn voor gescheiden mama’s die soms ook die haat naar boven voelen komen. Ik kan alleen maar hopen dat op deze manier zoveel meer mama’s en plus-mama’s op betere voet met mekaar verder kunnen. Ik ken ook de andere kant van de medaille, en die is véél minder prettig. Maar daar ga ik geen woorden aan vuil maken op mijn positieve blog. Alleen vooruit hier, verbindend, liefdevol, dankbaar. Want dat is de enige juiste manier.

Veel liefs aan jullie allemaal, lieve lezers, en tot volgende week!

Lenna ..xXx..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s