Met de hoofdtelefoon in de klas

Mijn mini-man, 7 jaar is hij intussen en klaar om het eerste leerjaar af te sluiten en achter zich te laten. En wat een eerste schooljaar is dat geweest. Voor het eerst stilzitten op de schoolbanken, aandachtig kijken en luisteren naar die juf die vooraan in de klas staat. Leren lezen, woordje per woordje. Leren schrijven, letter per letter. Leren rekenen, en dat nog wel tot 20!

Een moeilijke start

Die mini-man van me begon het eerste leerjaar heel moeizaam. Al snel kregen we briefjes mee van de juf dat we echt wel iedere dag moesten oefenen met lezen. Hoezo? Dat doen we toch! Dus schreven we dit even in zijn agenda.

‘Lieve juf, dank je wel voor je briefje, de boodschap is duidelijk toegekomen. Wij oefenen echter dagelijks met hem op het lezen. Dit gaat zeker niet altijd even gemakkelijk. De opgegeven taakjes duren hier toch al snel een half uur of langer.’

Eind oktober komt dichterbij en daar is dan het eerste oudercontact. Nogmaals herhaalt de juf haar bezorgdheid of er thuis wel voldoende geoefend wordt op het lezen en rekenen. Jawel hoor, juf, dat doen we iedere dag. Netjes alle lees- en rekenopdrachtjes die in de agenda staan en dan vaak nog wat extra oefeningen. Zowel bij mij thuis als bij zijn papa wordt hier de nodige zorg aan besteed.

Al snel wordt duidelijk dat hij het moeilijk heeft in de klas. De juf wijt dit aan ‘verlengde kleutertijd’. Iets waar wel meer kinderen al eens last van hebben. De overgang van het kleuter zijn naar het aandachtig zijn in de klas gaat bij het ene kind als wat sneller en gemakkelijker dan bij het andere kind.

Meer dan dat

Maanden verstrijken en er is amper verbetering zichtbaar. Mijn hart slaat regelmatig een slag over. Ikzelf heb ADD en weet als geen ander hoe moeilijk het kan zijn om je aandacht erbij te houden in de klas. Er zijn die andere kindjes die bewegen of soms zelf babbelen. Er is de juf die niet altijd op dezelfde plaats blijft staan. Er zijn al die tekeningen en woorden en cijfers die aan de muren van de klas omhoog hangen. Om nog maar te zwijgen over al het moois dat zich aan de andere kant van de raam voordoet. Een klein stemmetje in mijn hoofd zegt me om ermee verder te gaan. En dat doe ik dan ook.

Na het tweede oudercontact in december, waar ik mijn bezorgdheden aan de juf uit, volgt in januari het spijtige nieuws dat de juf langdurig ziek valt. Ach ja, de nieuwe juf zal wel over alle nodige informatie beschikken, denk ik bij mezelf. Niets blijkt minder waar. Alweer gaan een twee maanden voorbij vooraleer er de vraag komt of die mini-man thuis wel voldoende oefent. En weer beginnen we van voor af aan. Dit keer gaat het wat sneller en volgt er een gesprek met beide ouders, de juf en het CLB over de vorderingen in de klas.

Corona

Een donderslag bij heldere hemel. Het gesprek stond gepland op donderdag, waar de maandag er net voor alle scholen werden opgeschort. Hello homeschooling weeks, bye bye gesprek met juf en CLB. Vol goede moed begin ik met het thuis lesgeven aan mini-man en zijn twee zussen. Week na week blijkt het zowel hier als bij zijn papa een ware stuggle te zijn om mini-man aan het werk te zetten en zijn schooltaken netjes af te werken. Wekelijks overleggen zijn plus-mama en ik over tactieken en mogelijkheden om het hem bij te brengen. Weinig brengt raad noch resultaat. Wanneer het ontbijt achter de rug en de zussen netjes hun schoolboeken nemen, komen bij hem de tranen spontaan aanzetten. Hij wil echt niet.

Na weken van martelpraktijken, want zo lijkt het toch voor mij, komt het verlossende nieuws dat hij weer naar school mag gaan. Twee dagen per week kan hij weer rustig en vertrouwd les volgen in de klas. Bij alweer een nieuwe juf. En wat ben ik blij met deze nieuwe juf. Al heel snel is er contact, waar ik mijn bezorgdheid nog maar eens uit, en waar de juf meteen bevestigd dat hij zich echt wel niet kan concentreren in de klas. Zodra er iemand beweegt of er ook maar ergens in de klas een geluid te horen is, gaat zijn aandacht daar volledig naartoe. Meermaals moet ze hem aansporen om zich op zijn oefeningen te concentreren. Oef. Inzicht.

Hoofdtelefoon

Zowel ikzelf als de plus-mama zoeken naar manieren en methoden om het probleem op te lossen. En dan is daar een telefoongesprek dat toch wel een klein lichtje schijnt. Plus-mama heeft ergens op het wereldwijde web de tip gevonden om hem te laten werken met een hoofdtelefoon op. Dit filtert al heel wat kleine geluiden, waardoor de kans op afleiding verkleint. Papa en zijzelf hebben de truc bij hen thuis al eens toegepast, en het schijnt toch enig positief effect te hebben.

Na contact met de juf, mag mini-man zijn hoofdtelefoon meenemen naar school om er ook in de klas gebruik van te maken. En thuis zetten we de trend door om zijn huiswerk te maken. Het is een stap in de goede richting, want het werpt zeker zijn vruchten af. Al helemaal met een zus die maar wat graag haar lessen luidop oefent..

Hebben jullie een kind met een concentratiestoornis? Hoe lossen jullie dit op? Zijn er nog handige tips en tricks die we toe kunnen passen?

Tot volgende week

Lenna ..xXx..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s