ADD + HSP = mijn grootste uitdaging

Op mijn 17de kreeg ik mijn eerste label. ADD. Mijn zus, 3 jaar jonger, was opgenomen in een gesloten jeugdinstelling en getest. Aangezien zij een positief resultaat gaf op ADHD, werd ik ook getest. Na mijn resultaat kreeg ik rilatine. Hierdoor werd ik kalmer dan mijn rebellerende jaren voordien. Inderdaad, mijn concentratie op school verhoogde en mijn opstandigheid verminderde. Alleen voelde ik me gevangen in mijn eigen vel.

Ik1992

Met mijn 19de verjaardag stopte ik uit eigen wil met rilatine. Ik voelde me weer vrij. Mezelf. Het gevoel dat mijn geest constant uit mijn vel wilde springen was niet langer. Sindsdien, moet ik eerlijk zijn, ben ik nooit meer met mijn ADD label bezig geweest. Het was wat het was, het had me alleen maar een vieze medicatie opgebracht, dus ik stak het ver weg. Hetgeen uiteraard fout was.

Intussen, zoals jullie weten, zit ik in een depressie/burn-out en werk ik eraan om er stapje voor stapje uit te klimmen. Deze stappen brachten me intussen bij een zeer competente psychologe die me al heel wat heeft geholpen en een aantal kleine middelen heeft aangereikt om dingen aan te pakken.

Eén van de dingen die we deden, was een HSP test. Ik zag er enorm tegenaan, want als dit positief zou uitdraaien, zou dit voor mij label nummer 2 betekenen. En als er nu één ding is waar ik momenteel geen nood aan heb, dan is het wel een label. De test bleek meer dan positief, hetgeen zoveel betekent als dat ik een hoog sensitief persoon ben. Hoog sensitief.

Na een aantal babbels met haar ben ik intussen erachter dat het niet erg is om een label te hebben. Het is goed te weten wat er aan de hand is, zodat ik met deze informatie eraan kan werken om beter te functioneren in onze overprikkelende maatschappij.

Mijn combinatie van labels zorgt ervoor dat ik meer prikkels opneem dan een ‘normaal’ persoon, en dat ik ook nog eens continu op zoek ga naar uitersten. Het zorgt ervoor dat ik mijn grenzen meer dan iemand anders opzoek en overschrijd dat ik sneller dan anderen over de rooie kan gaan.

Het heeft me de voorbije dagen en weken al heel veel duidelijk gemaakt. Waarom ik zo fel reageer op de zon. Waarom ik het openen van een pakje hesp zo hard kan ruiken. Waarom ik zo emotioneel kan reageren op een dans of op sommige kunststukken. Waarom ik sneller en vaker dan anderen mezelf te pletter kan huilen bij een film. En vooral waarom ik zo geprikkeld kan reageren, omdat ik door alle prikkels zo hard op de tippen van mijn tenen loop, constant.

Dit alles maakt dat ik inderdaad nog een hele lange weg heb af te leggen. Een weg die ik gelukkig niet alleen moet doen. Ik heb een partner aan mijn zijde die me steun en een aantal vrienden die nu weten hoe en wat. Dit helpt me echt enorm.

20180707_220751

Ik heb nog veel op te zoeken en te ontdekken, maar weet nu zeker dat ik er kom.

Lenna ..xXx..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s