Weddingstress, al die cadeautjes

Nog 114 dagen. Nee hoor, ik tel ab-so-luut niet af. En ik heb al he-le-maal geen strakke planning waar ik me oeverloos aan probeer te houden, hetgeen me voor geen vierkante centimeter lijkt te lukken. Ik sta achter, en nog geen klein beetje. Zowat alle taken uit het blok tegen 31 januari zijn nog niet gedaan, laat staan de dingen die we moeten regelen tegen eind april. Maar nee hoor, geen stress. Het giert alleen maar als een losgeslagen trein door mijn lijf. Zo erg, dat ik zelfs mijn eigen planning amper nog durf bekijken.

Een punt waar we helemaal op vastlopen, zijn de cadeautjes.

Cadeaus

Een cadeau voor onze ouders. Maar wat? Wat haal je in vredesnaam voor je ouders, om hen te bedanken voor alles wat ze ooit voor ons gedaan hebben? Geen foto die in een kader tegen hun muur belandt, dat vind ik dan weer te simpel, en we weten verdomde goed dat die foto toch niet bij alle ouders aan de muur wordt opgehangen. Wat zouden ze fijn vinden? Een leuk item met een toffe foto van ons, een boek, of misschien iets dat ze als decoratie in huis kunnen zetten. Het internet biedt zoveel, en toch vinden we niet meteen dat, wat ons meteen een wauw gevoel geeft.

Dan zijn er de bruidskindjes. In ons geval, zijn het onze eigen kinderen. Zijn drie tieners en mijn drie kids. Voor de vier meisjes hebben we al een vrij goed idee. Een leuke halsketting, of allemaal dezelfde oorbellen. Of een tof armbandje. Daar komen we wel uit. Het grote probleem zit hem dan weer in het cadeau voor die twee jongens. Waarmee kan je een jongen van twaalf en zes plezieren? Speelgoed vind ik niet meteen een gepast cadeau, en juwelen zijn echt wel uit den boze bij hen. Een sleutelhanger of een toffe award om op hun kamer te zetten. De ideeën broeien.

Halsketting

De getuigen mogen we uiteraard niet vergeten. Voor de dames is de keuze al gemaakt. Dat wordt een fijn juweeltje om rond hun hals te hangen. Hopelijk vinden ze het fijn. Ook daar weer die ene man, zijn getuige. Wat haal je daar nou weer voor? Manchetknopen zijn geen optie, want hij draagt amper hemden. Misschien ook een sleutelhanger of een zakhorloge. We blijven zoeken.

Als laatste zijn er de geschenkjes voor onze gasten. Wat ik zeker niet wil, is geld uitgeven aan een kartonnen doosje gevuld met suikerbonen dat een tweetal weken bij de mensen op de schoorsteen staat om dan snel opgegeten te worden en in de vuilnisbak te verdwijnen. Wat ik bijvoorbeeld leuk vond, was het gepersonaliseerde boek kaarten dat we kregen op de trouw van zijn nichtje. Of een gepersonaliseerde, houten lepel die ik ooit kreeg op het huwelijksfeest van vrienden. Zoiets wil ik graag.

Mijn brein draait even overuren, om tegen eind april voor ieder apart een geschikte attentie te vinden en aan te kopen. Na ons huwelijksfeest zal er zeker een update komen, met toffe foto’s van het eindresultaat. Want uiteindelijk moet het wel nog een verrassing blijven.

Lenna ..xXx..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s