Vooruitgang in slakkengang

Ik vind het maar een slopend iets. Langzaam, te langzaam voor mij. Ik ben van nature iemand die het graag ziet vooruitgaan. En ik kan je verzekeren, werken om uit een depressie te komen, dat is een enorm trage weg. Dat gaat niet even snel en vlot. Toch ben ik blij met iedere stap die ik neem, trots op iedere prestatie die ik neerzet.

Rond de feestdagen, iets meer dan een maand geleden, kon ik niets meer. Zodra ik neer ging zitten, vielen mijn ogen toe. Ik was continue uitgeput, moe. Ik sleepte me door iedere dag heen zonder werkelijk iets te doen. Het ging gewoon niet.

Als ik de eerste weken van januari een kleine inspanning leverde, dan eiste dit een hoge tol van mijn lijf. De was ophangen zorgde er al voor dat mijn hartslag de hoogte in sloeg. Gewoon even stofzuigen, een dagdagelijks iets, was voor mij vergelijkbaar met het uitlopen van een marathon. Ik kon niet meer. De kinderen te voet naar school brengen zorgde dan weer voor een enorme druk op mijn borstkas.

SlakkengangI

Rust. Dat was het verdicht van beide psycholoog en huisarts. Een hele week niets doen. Even alles helemaal loslaten. Dus dat deed ik. Drie dagen lang lag ik op de sofa, in bed, ontspannen in bad. Ik heb me die dagen wat af geslapen. Doornroosje is er vast niets met vergeleken.

Mijn psycholoog gaf me bovendien het advies om mijn gedachten letterlijk te verzetten. Iedere keer ik afdwaalde naar alles wat me bezig hield, alle redenen van mijn ongelukkige gevoel, moest ik meteen iets doen om mijn gedachten op iets anders te brengen. Een film kijken, een spelletje spelen, een boek lezen. Iets waarvoor ik mijn gedachten erbij moest houden zonder deze te zwaar in te spannen, om zo letterlijk alles te verdringen. Classement Verticale. Of toch even, voor nu. Ieder probleem op zich zouden we aanpakken zodra ik er de energie voor heb.

Slakkengang

Intussen zijn we begin februari, en wat ben ik er trots op dat ik al vijf dagen geen dutje meer heb gedaan. Al vijf dagen dat ik kan wakker blijven van ’s ochtends tot ’s avonds. Nee, ik voel me nog geen 100%. Eerder een goede 60% van mijn capaciteit.

Mijn dagen worden langzaam weer ingepland met af en toe wat schrijven. En jawel, ook daar weet ik mijn energie in terug te vinden. Nog geen te grote stappen ineens. Babystapjes, om het zo maar te zeggen. Mijn huishouden valt ook steeds meer op zijn plooien. Mijn strijk is eindelijk weer helemaal bijgewerkt, net als alle vuile was die intussen netjes gewassen hangt te drogen of intussen al in de kasten ligt. Het geeft me een heerlijk gevoel.

Het is een kleine vooruitgang, en ik weet dat ik mezelf nu moet temperen om er niet volop voor te willen gaan. Dat zal alleen maar resulteren in een terugval. En dus proberen we het nog rustig aan te doen. Ontspanning inplannen in iedere dag. Een beetje yoga, een wandeling in de namiddag, een boek lezen of Netflix afzoeken naar een goede serie. Rust. Rustig aan.

Ik kom er wel. Ik voel het gewoon.

Lenna ..xXx..

2 gedachtes over “Vooruitgang in slakkengang

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s