Crash. Boem. Bots. Patat.

Als een snelle kat springt hij uit de auto en haast zich naar de koffer om zijn oversized voetbalzak aan te nemen. Erik hangt de zak om zijn schouder heen, waarna mijn kleine vriend over de parking schuifelt met zijn voetbalzak langs zich heen. De bodem raakt de klinkers net niet, de bovenkant zit halverwege zijn tengere romp. Roas moet zich schuin houden om niet omver te vallen. En toch wil hij koste wat het kost zijn zak zelf dragen. Ik ben wel al een grote jongen, hé! Ja lieve schat, maar die sporttas is nóg groter…

Mama, waarom moet ik die lange mouwen onderaan doen?
Mama, waarom is dat truitje groen?
Mama, wie gaat er vandaag in de goal staan?
Mama, …

Omkleden, altijd weer een uitdaging. Thuis kan hij het zo goed. Zelf zijn T-shirt aan, zelf zijn broek aan, zelf zijn trui aan. Eenmaal aangekomen in de kleedkamer, lijkt het wel of heel die zelfstandige routine volledig van hem afvalt. Andere mama’s en papa’s kleden hun 5-jarige voetballer ook om, dus wil hij natuurlijk ook dat mama dit voor hem doet. Ik moet hem pushen om toch zelf zijn thermobroek en thermoshirt aan te doen. En dan geef ik het op. Aan dit tempo, geraakt hij misschien tegen morgen aangekleed. Ik laat hem in zijn shortje stappen en trek het tot op zijn heupen. Zijn truitje wil hij zelf weer aandoen. En dan komen we aan de allergrootste uitdaging. Iedere week opnieuw. Voetbalschoenen aandoen… Het lijkt wel of deze schoenen worden zodanig gemaakt om nooit te kunnen passen. De nestels zo los mogelijk getrokken, de opening met beide handen helemaal open gezet, perst hij zijn voetje erin. Ik wring mijn duim tussen zijn hiel en de achterkant van zijn schoen en hij duwt zijn voetje nog verder naar voor. Jawel! Schoenen aan.

Enthousiast rent hij het grote, groene veld op, zijn bal aan de voet mee. De jongens warmen op door de breedte van hun veldje op en neer te lopen. Pasjes geven naar mekaar en de bal in doel krijgen, voorbij hun keeper. Een 5-jarige ploeg zou geen 5-jarige ploeg zijn als er ook wordt gespeeld tussen het opwarmen door. Lachen, tikkertje, beetje gek doen. En dan gebeurt het onvermijdelijke. Liam komt met zijn hoofd loeihard omhoog. Roas staat voorovergebogen met zijn gezicht naar Liam te kijken.

Crash. Boem. Bots. Patat.

19 11 2018

Tranen in overvloed, even krijsen om dan over te gaan in een aanhoudend gejammer. Zijn handje over zijn pijnlijke oog heen komt hij snel naar me toe gelopen. Erik onderschept hem halfweg het veld en neemt hem in zijn armen en kijkt naar de getroffen kaak. Hij pakt hem op en brengt hem snel naar me toe. Dat is een blauw oog. Leg er maar snel iets koud op. Ik neem hem in mijn armen en meteen legt hij zijn hoofdje op mijn schouder. De arme duts. Ik ben tegen Liam gebotst. En die heeft een hoofd zo hard als steen. Een bekertje ijs in een handdoek gewikkeld tegen zijn pijnlijke kaak, hopende dat we zo de zwelling kunnen tegengaan.

Gelukkig was de pijn van korte duur en het plezier al snel terug. Een aandenken aan de botsing mag hij nog een paar dagen met zich meedragen. Gisteren was het nog rood met een blauwe ondertoon, vandaag zet zijn bovenkaak al meer naar het blauwe aan. De komende dagen verwacht ik nog geel en groen te mogen zien. Gelukkig was het dit keer ‘maar’ een blauwe plek.

Lenna ..xXx..

Pijnlijk cadeautje

Ruim 3 maanden stond het in zijn agenda aangeduid. Vrijhouden. 17.00 – 22.00 uur. Geen informatie. Geen details. Een verrassing. Wist hij veel. 2 dagen voor zijn verjaardag had hij een hele avond vrij te houden. Daar hou ik nu net van, hem zo verrassen. En ik zie in alles aan hem dat hij er ook volop van geniet. Alleen ben ik er niet zo zeker van of hij ook hiervan zal genieten…

De dag gaat aan een slakkengang voorbij om moeiteloos over te gaan in de hectiek van de late namiddag. Kinderen ophalen van school, Syka meteen naar de zwemtraining brengen, de partner van mijn schoonvader ophalen en snel naar huis toe om mezelf nog wat op te frissen. Net als ik de oprit kom opknallen, stapt hij uit zijn auto. Lekker vroeg thuis. Komt goed uit vandaag.

Wat moet ik nu aandoen vanavond? Hij probeert te achterhalen wat de plannen zijn. Zijn vermoedens brachten al een avondje uit eten ter sprake, of misschien samen naar de sauna, of zijn tattoo gaan bespreken.
Doe maar iets casual aan. Een jeans met een shirt. En je hoeft niet eens een goed shirt aan te doen.
Ik zie eindelijk een lichte vorm van herkenning in zijn ogen verschijnen. En twijfel. Heel veel twijfel. Hij snelt naar boven en staat meteen alweer beneden in een jeans en een ouder T-shirt. Goed zo. We kunnen gaan. Nog snel een kus en knuffel aan mijn twee kleinste dabbers en door, hopen dat we er op tijd geraken.

In de auto probeer ik het gesprek gaande te houden, zoveel mogelijk de plannen voor vanavond vermijdend.
Welke taarten moet ik halen voor donderdag? En bestel ik meteen al iets bij de bakker om mee te nemen voor je collega? Wat wil je graag eten donderdag, dan maak ik dat voor je klaar. …

We route leidt ons richting Geel. Het welgekende Geel, waar hij me bijna drie jaar geleden wist weg te kapen. We rijden de ring ten einde waar ik hem zeg dat hij terug richting centrum mag rijden. Een klein eindje verderop mag hij van mij een kleine parking oprijden en jawel, de flikkering in zijn ogen verraadt me meteen dat hij meer dan tevreden is. Hij kijkt me verwachtingsvol aan. Meen je dit? Gaan we een afspraak maken zodat ik eindelijk mijn tattoo kan laten zetten?
Neen, lieve schat. Jij hebt vandaag een afspraak om je tattoo te laten zetten!
Zijn ogen worden zowaar nog groter.

Zonder te weten waar hij aan toe is, stapt hij de kleine shop die achter de woonst is gelegen binnen. De jongeman die hem zal toetakelen, wacht aan zijn ontwerptafel, potlood in de hand. Hij staat meteen op en toont zijn vriendelijke glimlach. Hij neemt meteen zijn ontwerpmap met zich mee en haalt er het ontwerp uit dat ik hem heb toegestuurd. Getekend door Leticha, aangepast naar een zetbare tattoo, toont hij de tekening aan Erik.

Tattoo uitmeten en op de juiste plaats plakken

Meten, plakken, …

Scheren, passen, meten, plakken. De lijnen staan erop. Het ziet er al meteen goed uit. Nu nog de inkt. Het echte werk. Verwachtingsvol legt Erik zich op zijn zij op de martelarenstoel. Ik zet me aan de toog en neem mijn telefoon in aanslag, klaar om een aantal mooie momenten vast te leggen. Onder de indruk, stel ik vast dat de eerste momenten verdraagzaam voor hem verlopen. De jonge artiest legt vaardig de mooie tekening voor altijd vast op vaders lichaam. Een klein, eerste meesterwerk. Naargelang de minuten overgaan naar uren, merk ik dat hij het toch moeilijk krijgt. Tandjes bijten, in de stoel knijpen, zijn hoofd achterover trekken.

Het resultaat is er. Het staat erop. Voor altijd. Zijn kinderen. Voor altijd dicht bij hem. Mijn cadeau. Even pijn lijden om nadien trots te mogen pronken. Het was het allemaal waard!

Tattoo, kidstattoo, altijd dichtbij

Zijn eerste tattoo, zijn kids altijd dichtbij.

Lenna ..xXx..

Dit is ik

Ik knijpt haar oogjes krachtig opeen, krijsend en hijgend wordt ze door de wonde heen uit moeders buik gehaald. Dwars sinds dag 0. Prachtige zwangerschap, alles verliep volgens plan. Totdat ik besloot om plots te draaien en te keren. Stuit. Ik is ik. Dwars.

Ik vecht. Ze heeft maar één werkende nier. Om te voorkomen dat de andere nier als dood weefsel slechte dingen gaat doen, houden de witte jassen haar in Leuven. Boven op de berg. Naar huis. Weer naar de berg. Drie jaar lang. Heen en weer. Dan mag ik onder het mes. Klein meisje, groot masker, diepe slaap, kleine snede. Nier weg.

Ik is een dapper meisje. Haar kleine zus heeft veel aandacht nodig. Ik voelt zich vaak alleen. Alleen huiswerk maken. Alleen mama helpen. Alleen spelen. Zo veel alleen. Ik is blij met haar vriendjes op school en in de straat. Heerlijk buiten spelen in de zomer. Gezellig bij de vriendjes binnen spelen in de winter. Als ik mag van mama en papa.

Ik is een stout meisje. Ze breekt potloden als Karate Kid in tweeën, lijmt auto’s van kleine zus vast op de speelgoed garage. Papa’s hand is snel en hard. Ik leert haar lesje niet. Ik zoekt aandacht van papa en mama. Ik is niet meer dan een bang, klein meisje. Ik wil ook liefde. Alleen als ik stout is, zien ze ik staan.

Lenna

Dit is ik, Lenna

Ik is een hele boze tiener. Ze doet dingen die wel echt niet mogen. ’s Avonds ontsnappen door de raam om met vrienden op stap te gaan. Dingen meenemen in de winkel zonder te betalen. Vechten uit pure jaloezie. Ik mag naar de rechtbank. Vertellen waarom ze zo boos is. Ik moet naar een ander huis. Een huis vol boze tieners. Een huis met lieve, zorgzame volwassenen. Een huis waar er naar ik wordt geluisterd.

Gelukkig is ik ook een hele slimme meid. Vol goede moed gaat ze toch volledig voor school. Aangemoedigd door de grote mensen van het andere huis, haalt ik haar diploma. En dan de stap naar de hogeschool. Weer een diploma. Ik krijgt niet genoeg van school. Opnieuw een diploma. 2 bachelors. Iets om apetrots op te zijn. Ik is blij. Ik heeft een doel bereikt. Papa ziet ik niet. Mama ziet ik niet. Ik viert haar overwinningen. Alleen. Met vrienden. En toch alleen.

Ik wordt mama. Een meisje. Opnieuw een meisje. Een heel ziek meisje. Ik breekt. Ze probeert door te zetten en vindt haar moed en kracht terug. Een jongentje maakt alles compleet. Niet het gezin. Haar gezin breekt. Onherstelbaar door leugens en bedrog. Jarenlang heeft ze geprobeerd. Het houdt niet op. Ik hakt de knoop eindelijk door. Haar koffers vol kleren, een leven uit het verleden. Proberen de leugens los te laten en verder te gaan met haar leven.

Dan ontmoet ik hem. Groot. Knap. Grappig. Heel vlotte babbel. Ze wil niet. De aantrekkingskracht is veel te sterk. Liefde. Opnieuw. Dit maal zoveel anders. Nog drie kinderen erbij. Twee meisjes, een jongen. Vier meisjes en twee jongens tezamen. Groot gezin. Ik gaat er helemaal voor. Met vallen en opstaan. De liefde voor de nieuwe kinderen groeit steeds meer. Weer vallen. Recht krabbelen. Blijven doorgaan.

Ik botst tegen jaloezie. Ze worstelt met protest en zoekende kinderen. Binnenin is ik nog steeds dat kleine, bange meisje, op zoek naar liefde. Voor de buitenwereld is ze een sterke, daadkrachtige vrouw dit vecht voor wat haar lief is. Zoekend naar de perfectie in deze imperfecte wereld. Naar rechtvaardigheid die nooit komen zal. Of wel? Tijd heeft raad met zich mee. Ik blijft doorgaan. Tot het bittere einde. Tot het zeemzoete einde. Sommige mooie liedjes blijven wel doorgaan.

Dit is ik.

Heel veel liefs

Lenna ..xXx..